Voordat ik uiteenzet hoe u met grote mate van zekerheid kan worden beroofd door apen, zal ik eerst even vertellen wat we de afgelopen twee dagen hebben gedaan.
Maandag zijn we een rondje 'rondom de Kaap' gaan doen. We zijn begonnen in Simonshaven bij de pinguïn kolonie die daar zit. We hebben ze bekeken vanaf het pad, maar ook nog tussen de pinguïns gezwommen. Daarna zijn we naar Cape Point gegaan en hebben we van het schitterende uitzicht genoten en zijn we door gegaan naar Kaap de Goede Hoop, het meest zuidwestelijke punt van Afrika. Hierna hebben we enkele avonturen met Bavianen beleefd. Met zonsondergang hebben we langs de westelijke kant van de Kaap gereden en een schitterende zonsondergang gezien en genoten van de Chapman's Peak drive, een kustweg die langs diepe kliffen en overhangende rotsen voert.
Dinsdag zijn we naar Robben Island geweest, een eiland dat de geschiedenis van Zuid-Afrika redelijk weerspiegelt. De kolonisatie door de Hollanders, de overheersing door de Engelsen en de apartheid hebben ieder voor zich diepe sporen getrokken op het eiland. Doordat de catamaran ferries kapot waren, gingen we met de langzame boten voor gevangenen. Dat was geen straf want het was heerlijk weer en op het water was het prima toeven, met op de terugweg schitterend uitzicht op Kaapstad met z'n Tafelberg.
Goed nu het stappenplan om beroofd te worden door apen:
1. Koop bananen & citrusfruit en leg dit op de achterbank van de auto (bij voorkeur zichtbaar)
2. Ga naar een gebied met bavianen (bijvoorbeeld Cape Point National Parc)
3. Laat je deuren open
4. Doe je ramen open
5. Kijk alleen door je foto camera naar buiten
Watch & learn!
(Om apen van je auto te verwijderen is ramen sproeien overigens een prima methode, maar het filmpje daarvan staat op een camera die de geest gegeven heeft)
Even een kort bericht uit Kaapstad het is hier heet! Overdag heeft het kwik de 38c graden geraakt en op de Tafelberg was het niet onder de 30c graden. Er was de hele dag geen wolkje aan de lucht en het was een schitterende dag om de Tafelberg op te gaan. Ondanks de hitte hebben Marco en ik nog gelopen naar de uiterste punten van het vlakke gedeelte van de Tafelberg en genoten van het uitzicht alle kanten op. Aan het einde van de middag zijn we weer naar beneden gegaan en daar overviel de hitte ons (weer). In het Waterfront een groot horeca/winkel gebied met uitzicht op de Tafelberg en daar hebben we aan het water nog wat gegeten en gedronken.
Ook hebben we nog even naar Greenpoint stadion gekeken waar veel wedstrijden het WK gespeeld zullen worden. Het avondeten hebben we overgeslagen want daarvoor was het te warm, en nu is het nog steeds zweterig qua temperatuur, dus het gebruikelijk vroeg slapen zit er even niet in.
Het lijkt misschien dat we na Tsitsikama niets meer hebben beleefd. Want de laaste blog is al meer dan een week geleden. Het tegendeel is waar, maar de tijd gaat hard. 's Morgens vroeg op, een vol programma en 's avonds wil je daardoor ook wel weer op tijd je mandje in.
Maar de mannen zijn nu op pad en ik heb me dus maar opgeofferd om een blog te schrijven. (Misschien hoef ik nu dan vanavond niet te koken
, Noot redactie: tsssk alsof ze daar iets over te klagen heeft)
Vorige week zijn we vooral bezig geweest bij Noach's Ark met het 'schaduwdak' boven de zandbak en een stuk van het speelveld. Omdat het vaak te warm is spelen de kinderen daar nauwelijks. Het frame kon gedeeltelijk aan een lokaal en het bestaande hek worden bevestigd, maar er moesten ook twee palen in de grond worden gezet. Dat gaat in hier alleen niet zoals in Nederland met een palenboor, maar er moest een kango aan te pas komen omdat na 10cm je op rots beland. Op het houten frame is schaduwdoek gespannen, wat wel wind, regen en wat licht doorlaat, maar de felle zon van je afhoudt. Een meter of zes achtere het speelveld staan ook nog twee lokalen van de bassisschool. Ook zij hadden nauwelijks schaduw, dus hebben we ook nog maar een uitbouw gemaakt naar de school. In totaal is het toch zo'n 130m2 geworden. Netjes opgespannen op een sterk frame, dat is wel nodig ook want de wind is erg sterk en als je het niet goed maakt is het zo weer gesloopt. Onder toezicht van de kinderen, die ons toch wel interessant vinden, is er dus heel wat gezaagd, getimmerd, geboord en geschroeft. Maar maandag was het dan toch zo ver het dak klaar en we hopen dat de kids er veel lol van zullen hebben!
Ik mocht vorige week twee ochtenden met Trudy Zevenbergen mee voor haar werk voor de 'Mama en baby kliniek' van Victory Church. In de kliniek worden moeders tijdens de zwangerschap gecontroleerd en voor de kinderen is er een consultatiebureau. Maar er zijn ook flink wat moeders die niet zelf komen en daarom zoekt Trudy hen thuis op. Op een aantal punten in de townships zijn er moeders die hun huis openstellen en mensen uit de buurt uitnodigen zodat daar de kinderen daar gewogen en gecontroleerd kunnen worden. Ook zijn er diverse 'creches' in de wijk waar we langs gingen. De kinderen worden gewogen, bekeken op wondjes, afwijkingen in de groeicurve, dit heeeft soms verband met de voeding. Kleintjes die alleen maar thee krijjgen, of echt papkindjes die te zwaar zijn en met een jaar soms nog niks anders eten dan pap. Een dikke baby mag hier dan wel een statussymbool zijn, maar toch lijkt er bij de moeders ook gewoon veel onwetendheid te zijn. Erg indrukwekkend om de huizen, gezinnen en creches zo van dichtbij te zien, hoe sommige mensen van niks toch nog iets weten te maken!
Dinsdag hebben we de kinderen vooral gewogen en sommige kinderen vitamines gegeven. Donderdag gingen we met iemand van de Pelrus-kliniek (een overheidsinstelling) de wijk in om te helpen bij de mazelencampagne. De zusters die de vactinaties moesten geven kwamen alleen pas op 12uur (ipv 9uur) dus wij konden alleen de vitaminen en de ontwormtabletten geven. Ik was was van de ontwormpilletjes. Sommige kinderren vonden de 'snoepjes' wel interessant, maar van anderen kreeg ik ze, voorgesopt, weer terug
Marleen, een nederlandse vrijwilligster bij Noach's Ark, zag vrijdag een hoop tumult op het schoolplein. Een groep kinderen stonden in een kring, met wat griezelende juffen erom heen. Een flinke (regen)worm, dacht Marleen, nou daar ben ik als stoere Hollandse niet bang voor hoor! Zij 't beest opgepakt en in de wc gegooit. Dit leverde haar toch wel een hoop bewonderende blikken op. Want iedereen vond de lintworm, die uit de neus van een schattig zwart jongetje was komen kruipen, toch wel heel vies...
Haha, mijn pilletjes hedden gewerkt!!
Nog veel meer rare beesten hebben we gezien bij Graaff Reinet en Addo Elephant park waar we afgelopen weekend zijn geweest. Donderdagmiddag vertrokken en een eind rijden naar Graaf Reinet, daar in een B&B beland. Een blokhut met een bed was toch wel aantrekkelijk, in plaats van de tent opzetten met regen op komst. Dit 'woestijngebied' was op dit moment erg groen en ook 's avonds kregen we inderdaad weer een bui toen we bij de Spur zaten te eten. Dit is Marco z'n favoriete 'steak-keten'. De bediening was alleen niet zo erg scherp die avond. (3 fouten in de 4 bestellingen, en heel veel wachten) Uiteindelijk heeft Marco het telefoonnummer opgezocht, Sluys het ingetoetst en Levering gebeld. “Hallo wij zitten in het restaurant en zouden graag een toetje bestellen, dus zou er misschien iemand langs kunnen komen.”
De volgende ochtend ontbeten met een enorme chocolade(Bar-one)cake. Want ja, brood en beleg kopen is zo gedoe. Je blijft lachen hier met die jongens!
De valley of Destination was erg mistig, dus we zagen niets, gelukkig was het nog vroeg en konden we eerst het wildpark-gedeelte in om wat dieren te zien. Daarna terug naar de vallei want we hadden toch niet voor niets zo'n stuk gereden. De jongens hebben een stuk gewandeld/geklommen, en ik heb goed op de auto gepast (Noot redactie: In de auto geslapen). Ik vond 't na Tsitsikamma wel even mooi geweest.
De volgende ochtend samen met de fam. Schravesande en Marleen (die mij kwam versterken) de game-drive gedaan in Addo. (Lees om 6.00 in een open hobbel-truck op zoek naar beesten die zelf ook nog slapen) Maar eerllijk is eerlijk, het is waanzinnig gaaf, wanneer er een leeuw op een paar meter afstand van je ligt, al is het voor het hek waar zijn vrouuwtje achter lag.
's Midddags met de Prado zelf ook nog het park in gereden en over heel de dag zoveel dieren gezien. Aardvarkens, kudu's, bisons, antilopen, apen, leeuwen, zebra's, elanden, linx, hartebeesten, kleine duiker, blauwe kraanvogel en nog andere rare vogels én olifanten, echt heel dicht bij de auto! Dan lijkt de Prado toch ineens niet meer zo groot. Echt wel heel gaaf om alles wat je uit de dierentuin of van plaatjes kent dan in het wild te zien.
Zondagmiddag ook nog even naar het Lion-park geweest, een uurtje van J-bay vandaan. Veel (slapende) leeuwen gezien. Jonge tijgertjes en leeuwtjes en eindelijk ook giraffen. Al is het wat minder natuurlijk, toch gewoon ook erg leuk.
Vanmiddag paardrijden met Marco en Sluys, de motormuizen die paarden eigenlijk maar suf vinden. We zullen zien vanmiddag.. Waarschijnlijk wordt het weer net zo hard lachen als we heel de vakantie al doen. Ja, je blijft hier wel scherp, want alles wat je zegt kan tegen je gebruikt worden..
Nou nog één leuk verhaal dan:
Zit ik maandag heel serieus dag 1 van de 40 doelgerichte dagen voor te lezen na het eten, hoor ik een hoop gegniffel. (ik nog terug lezen, zo grappig was dit toch niet) Bleek er een flink salamanderachtig beest over de muur te rennen...
Ik zeg, dat waren wel weer even genoeg beestjes!!
Groetjes Kitty
Voordat ik begin over ons weekend in Tsitsikamma wil ik zeggen dat we vandaag blij verrast werden door: regen! In de Oostkaap is de laatste maanden nauwelijks regen meer gevallen en de gevolgen laten zich raden: elke dag grote berm branden. Daarnaast moet water zo zuinig mogelijk gebruikt worden en is het afwachten of er de volgende dag weer genoeg is. Er is nog lang niet genoeg gevallen, maar iedereen is opgelucht dat er in ieder geval een einde is gekomen aan de periode van onafgebroken droogte. Verder is onze auto afgelopen donderdag teruggebracht en tot nu toe blijft die prima werken.
Nadat vrijdag door ons nog wat werkzaamheden afgerond werden die we graag rond hadden voor het weekend, zijn we 's middags vertrokken naar Tsitsikamma. 's Middags zijn we naar de hangbrug(gen) over de Storms river mouth gelopen een schittende plek waar regenwoud en wilde zee elkaar ontmoeten. In 2008 konden we hier niet heen vanwege een brand die veel verwoest had, maar nu was alles in volle glorie hersteld en konden we van schitterende uitzichten genieten en een uitzichtspunt genieten.
Inmiddels begon het al aardig donker te worden en werd het tijd om de tenten op te zetten. Dit ging allemaal lekker vlot en na een klein uurtje was alles klaar voor de nacht. Inmiddels waren Marco z'n ouders en Rianne ook gearriveerd en zijn we heerlijk uit eten gegaan. De volgende ochtend hadden we in het restaurant ook weer een heerlijk (Engels) ontbijt. Daarna zijn we gaan lopen naar een waterval waarbij gezwommen kon worden. Het was een pittige wandeling met name door de enorme hitte van die dag (33c) het meertje waarin gezwommen was dan ook heel erg welkom. Op de terugweg zijn we op de enige splitsing echter de verkeerde kant opgegaan, waardoor we 200 meter boven onze auto uitkwamen, maar gelukkig kon Rianne ons oppikken, waardoor we gelukkig niet nog een paar km naar beneden hoefden te slingeren. Wel waren we allemaal redelijk uitgeput, maar na een stevige lunch konden we gelukkig weer de zee in duiken. Daarna zijn we nog wezen kijken bij het bungie jumpen, hier was het echter verschrikkelijk heet. Dat kwam met name door een heel erg harde en enorm warme wind.
Na het kijken bij het bungeejumpen (niemand van ons wilde zelf (opnieuw) een sprong wagen) zijn we naar Jeffreys teruggekeerd. Die avond hebben we nog heerlijk gebraaid en daarna is iedereen moe en verzadigd naar bed gegaan. De nacht van zaterdag op zondag was enorm broeierig en zondagochend stond er meteen een weer harde wind (wat een raar verschijnsel is in J-Bay, het waait hier 's middags) en het was ook moeilijk te bepalen wat de dag ging brengen. Eerst zijn we naar Victory Church geweest, waar we een goede dienst hebben gehad en daarna ook weer veel bekenden gezien hebben. Tussen de middag was het weer nog steeds onduidelijk, maar in Jeffreys Bay was het in ieder geval drukkend warm, dus het was een goed idee weg te gaan. Toen zijn we naar Cape St. Francis gegaan, de punt van de baai waarin Jeffreys Bay ligt, de ene kant is rotsachtig en woeste kust en andere kant ligt een mooi zandstrand waar veel gesurfd wordt en waar je ook lekker kan zwemmen. Kortom of het nu stormachtig zou worden, of zou opknappen er is altijd wat te beleven. Uiteindelijk hebben we van de rotsachtige kant genoten en van de koele wind die daar stond, waarna we aan het zandstrand zijn gaan liggen waar het warmer was (maar wel een stuk kouder dan in J-Bay).
Kortom het gaat goed hier en we vervelen ons zeker niet!
(De foto's staan onderaan dit bericht, foto's goed in het bericht zelf verwerken kost namelijk erg veel tijd. Voor de mensen die via Hyves meelezen, via Levering.eu zijn de foto's makkelijker te bekijken.)
Zaterdagnacht werd uiteindelijk om 01:00 's nachts onze vervangende Polo aangeleverd. Aangezien zaterdag een lange reisdag zou worden zijn we er toch maar (relatief) op tijd uit bed gegaan, rond 8:30 zaten we aan het onbijt (zie foto) in de bed en breakfast. Na flink wat stouwen bleken de 's nachts gemonteerde roofracks niet nodig, maar het was wel wat krapper op de achterbank dan bij de Prado. 's Middags hebben we een flinke stop gemaakt in Oudtshoorn waar we naar een struisvogel boerderij geweest zijn. Leonard & Kitty hebben nog struisvogel gereden en deden dat zeker niet onverdienstelijk. Vanuit Oudtshoorn heb ik stuur van de Polo stevig vastgepakt om de laatste 335km naar J-Bay te overbruggen. Zowel voor als na Oudtshoorn hebben we van de schitterende landschappen kunnen genieten, veel gereden over rustige wegen tussen hoge bergen aan weerszijde en af toe een niet al te hoge pas.
We waren uitgenodigd bij Johan & Astrid voor een braai 's avonds en dit bleek goed te halen. Volgens mijn reisgenoten ging het elke kilometer dat we dichter bij J-Bay kwamen ietsje harder en werd de grijns op mijn gezicht steeds groter. Zonder noemenswaardig snelheidsovertredingen of problemen stonden we precies om 19:00 bij Johan & Astrid voor de deur, waar het vuur van de braai al ontstoken was. Gelijk zagen we veel bekenden terug en was er een nieuw gezicht, Marleen, die nu (samen met Annemieke) in ons oude huis woont en onze oude auto rijdt. Na de warmte van de Karoo hadden we het alleen een beetje koud, maar de thermometer gaf 23c graden aan en onze truien hebben we dus toch maar uit gedaan. Zo zie je maar hoe snel je soms went!
Zondag zijn we naar de kerk geweest en zonder dat af te spreken bleken we recht achter Corjan de Jonge te zitten, een Beijerlander die voor Athletes in Action in Zuid-Afrika werkt en gestationeerd is in Pretoria (1500km verderop). De wereld is soms klein! Gelijk weer heel veel bekende gezichten gezien en begroet en het was geweldig leuk om iedereen weer te zien. Lang niet iedereen hebben we kunnen spreken, maar gelukkig is er nog een zondag! Na de dienst een bakje koffiemet Corjan & Karsten (zijn collega) gedaan en uiteindelijk als laatsten het hek van het parkterrein van de kerk achter ons dicht gedaan.
Maandag zijn we voorzichtig aan met wat kleine klusjes begonnen op het project bij Noah's Arc (crèche 1-5 en zieke kinderen). Marco, Kitty en Sluys hebben daar het e.e.a. geverfd en andere kleine klussen opgepakt. Ik heb voor weer veel oud collega's gezien en gesproken en heb vooral veel bij de dokter zitten wachten en radioloog, omdat één van de medewerkers in het weekend z'n enkel lelijk had verzwikt. Uiteindelijk bleek er gelukkig (zoals eerder al vermoed werd) toch niets gebroken, maar een groot deel van de dag was voorbij. 's Middags heb ik Marco en Sluys nog de bouwmarkten van J-Bay laten zien en dan is de dag zo voorbij.
Dinsdag werden we 's ochtends rondgeleid door Johan. Veel bekende dingen gezien, maar ook weer veel veranderingen waardoor het project toch duidelijk weer een stap verder is gekomen. Het meest indrukwekkende was voor iedereen het ritje op de vuilnisbelt van Humansdorp, waar Victory4All via biogas stroom hoopt te gaan opwekken en te verkopen aan aangrenzende fabriek. Echter de mensen die tussen vuilnis nog een kostje bij elkaar zoeken en de kinderen die er rondlopen, zijn echter de dingen die indruk blijven maken. Zulke beelden wennen nooit. In de middag zijn Marco & Sluys begonnen hun project het creëeren van een schaduwplek bij Noah's Arc zodat de kinderen in de volle zon veilig de zandbak in kunnen. Verder heeft Kitty nog wat schilderwerk gedaan en heb ik zelf even geïnventariseerd wat er aan apparatuur in de containers stond en wat ik daarvan denk te gaan gebruiken.
Vandaag was eigenlijk pas de eerste volledige werkdag, iedereen begint z'n draai langzaam te vinden en iedereen gaat verder met de dingen die begonnen zijn. Zelf ben ik vandaag voor het eerst wat langer op het worship center geweest, waar de basisschool van Victory4All zit. Daar heb ik me bezig gehouden met het vervangen van een computer het nakijken van laptops en het zien oude bekenden die ik nog niet gezien had. Tussendoor haal je dan nog eens ergens een WC-bril op en belt het verhuur bedrijf van de auto en zo is er weer dag omgevlogen.
O ja over de auto, die zou vanavond komen gerepareerd en al komen, maar 200km van Kaapstad werd de Prado niet vertrouwd. De auto staat nu bij een 4×4 garage en die denken het euvel wel gevonden te hebben, morgen wordt er een poging gedaan de auto definitief te repareren. Het is best fijn dat we nu 500km bij de auto vandaan zitten, hij wordt vanzelf goed getest voordat hij bij ons voor de deur weer afgeleverd wordt. Ag ons sal sien, alles sal reg kom!
Gisteren (donderdag 11 februari) zijn we na een goede vlucht veilig aangekomen in Kaapstad. Ook onze bagage arriveerde tegelijk met ons en we werden direct opgepikt door de eigenaar van het auto verhuur bedrijf. De auto stelde gelijk tevreden aangezien hij aan alle jongensdromen voldeed van de aanwezige heren. Op het kantoor van het autoverhuurbedrijf werd de auto grondig met ons nagelopen. Dat werd zelfs zo uitgebreid gedaan dat er geen tijd meer overbleef om naar de Tafelberg te gaan, wat spijtig was gezien het perfecte weer ervoor. Vervolgens zijn we naar ons appartement gereden en hebben ons omgekleed voor het strand. Na enige omzwervingen zijn we daar aangekomen en hadden in ieder geval nog uitzicht op de Tafelberg
Vandaag (vrijdag 12 februari) zijn we begonnen aan onze tocht richting Jeffreys Bays. De eerste etappe ging richting Oudtshoorn wat bekend is om zijn struisvogels, grotten en het gebied eromheen 'the little Karoo'. Het eerste deel van de route was vooral veel grote autowegen, om de afstand te overbruggen, alhoewel er al schitterende uitzichten waren. Op het moment dat we de Karoo inreden was er al vrij snel een stilstaande file en er bleek verderop een ongeluk gebeurd te zijn. Na 1,5 uur te hebben gewacht te hebben, was de weg gedeeltelijk vrij en konden we verder. Hierna reden we de 'Little Karoo' in, via de schitterende Kogmanskloof. Een 6km kloof eind 19de eeuw aangelegd, met metershoge bergen aan weerszijde meters hoog. Vanaf dit punt volgen we de Route 62 de Zuid-Afrikaanse tegenhanger van de Route 66 in de Verenigde Staten.
Hierna maakten we vlot voortgang over bijna lege wegen door een schitterend landschap met brede dalen en ruige bergen aan weerszijde van het dal. Kort nadat we Barrydale gepasseerd waren en we een lange helling opreden hoorden we zacht ratelend en sissend geluid. Al snel bleek stoom door het koelstofreservoir te komen. Het laten afkoelen en bijvullen met water bleek weinig soelaas te bieden. Hierna zijn we voorzichtig weer de berg afgereden en het centrum van Barrydale in gereden. Bij de eerste plek die op een Bed & Breakfast leek en waar we misschien even konden hangen in afwachting van wat het verhuurbedrijf of de Zuid-Afrikaanse ANWB ging regelen zijn we gestopt. Inmiddels liep de temperatuur meter al weer op en kwam er weer stoom door het koelstofreservoir. Na nog wat checks en het raadplegen van een lokale reparateur werd al snel besloten door het verhuurbedrijf dat de auto omgewisseld moet worden. Op dit moment (23:15) wachten we op de monteur die met een Polo als leenauto komt (tsja geen Prado, maar met roofrack om alle spullen mee te nemen). Hij gaat proberen om de Prado in de (relatief) koude nacht terug te rijden (wij geloven niet dat dat lukt, maargoed). Morgen hopen ze Prado te repareren en dan morgenavond of zondag komt de auto weer onze kant op. Alles onder voorbehoud natuurlijk en we zijn er niet zo zeker van dat zo vlot gaat lukken.
'Boere maak een plan', zeggen de Zuid-Afrikanen als het niet gaat zoals het hoort en je met beperkte middelen op een alternatieve wijze een probleem moet oplossen. Dat gaan wij ook doen, met koffers op het dak en zonder een 4×4 zijn een aantal (speciaal uitgezochte) routes onmogelijk geworden en parkeren in steden is ook wat minder veilig met de spullen op het dak. Zodoende gaan we morgen Struisvogels kijken in Oudtshoorn en daarna in één keer door naar Jeffey's Bay. Graaff-Reinet komt waarschijnlijk later in de vakantie alsnog aan de beurt. Tot zo ver onze belevenissen...
Na een jaar en 10 dagen thuis te zijn geweest, roept Afrika weer hard en is er de mogelijkheid om weer die kant op te gaan. Woensdag om 19:30 vertrek ik daarom, vergezeld door Marco, Leonard & Kitty weer naar Zuid-Afrika.
Het reisplan is in het kort: 1 dag Kaapstad, daarna door Oudtshoorn (Struisvogels), Graaff-Reinet (Rotswoestijn en mooi stadje). Dan 2,5 week Jeffrey's Bay (Victory4All en vrienden & oud-collega's zien). Daarvandaan bezoeken we ook nog Tsitsikamma en Addo Elephant Parc. Dan via de Baviaanskloof terug naar Kaapstad (met misschien nog ergens een tussenstop).
Iedereen die dit leest begrijpt het vast wel, ik zie er erg naar uit! En via dit blog hou ik iedereen die dat leuk vindt (een beetje) op de hoogte!
Vanochtend was het dan zover: alle boekingen voor de financi? administratie 2008 waren gedaan. Alle bonnetjes en rekeningen zaten op de juiste volgorde in map. Alle grootboek rekeningen waren in balans. Dus het was tijd om de boeken in te leveren bij de accountant:

Voor de boekhoud/statistiek freaks: de 2008 boekhouding weegt 10 kilo en bestaat uit meer dan 3500 boekingen.
De rest van de week staat in het teken van het snel naderende vertrek. Vanmiddag komen Anton & Karin aan, ook zij zullen zich voor een jaar gaan inzetten voor Victory4All. Vanavond ga ik nog even een bakje thee doen bij Murray. Morgen staat er nog weinig gepland. Woensdag ga is er 's avonds de 'vision night' van de kerk met de plannen voor 2009, dat wil ik toch nog even mee pakken en is gelijk de laatste gelegenheid om nog een aantal mensen gedag te zeggen uit de kerk. Donderdagavond hebben we een 'afscheidsbraai' en zien we iedereen van het project voor de laatste keer.
Ja en dan is het vrijdag en stappen we rond de middag op het vliegtuig naar Johannesburg. Daar hebben we overstap die 6 uur duurt, om 's avonds naar Londen te vertrekken. Vandaar voert de vlucht naar Schiphol waar we rond 9:45 op zaterdag aankomen. En dan is het jaar Zuid-Afrika alweer voorbij.
Inmiddels ben ik alweer een week veilig en wel terug in Jeffreys Bay. Ook hebben we de eerste week op het project alweer achter de rug. Het begon relatief rustig, maar inmiddels zijn we weer op volle stoom om de laatste dingen (goed) af te ronden.
Gelukkig kan ik ook nog terugkijken op een vakantie waarin ik weer diverse schitterende dingen van dit land heb mogen zien. Ook het reizen is allemaal vlekkeloos verlopen dus dat is iets om dankbaar voor te zijn. Ik kan natuurlijk weer pagina's vol schrijven, maar een foto album zegt meer dan duizen woorden:
“Would you believe me if I said:[/p] That God can make miracles happen today[/p] Would you believe me if I said:[/p] That you don't need to wait for the answers before,[/p] you step out in faith.[/p] Would you believe me if I said[/p] That nothing is ever IMPOSSIBLE for God.”[/p] Free – Hillsong United[/p] [/p] Stel je eens voor: Je wordt geboren onder een golfplatendak, je vader verlaat je moeder als je nog jong bent. Er is continue zorg of er wel genoeg geld is om van te leven, regelmatig ga je zonder eten naar bed.[/p]Tegen de tijd dat je naar school moet, is er geen plek voor jou op school. Als je ? of twee jaar later alsnog naar school gaat, heb je een flinke achterstand. Niemand heeft tijd om jouw achterstand weg te werken, want je zit met nog eens 49 anderen in de klas. Niet dat het met hen veel beter gaat, zij hebben vaak dezelfde problemen als jij.[/p]Ook met de buren gaat het niet veel beter. Daarom wordt de wijk, waarin je woont, ook nooit bij naam genoemd en worden er steeds allerlei eufemismen bedacht om de buurt, waar jij woont, aan te duiden: the community, the location, over there, etc.[/p]Dat de politiek niet wil luisteren naar de noden van je volk. Dat bekende en beroemde mensen met een ruime boog om jou en je wijk heenlopen, want ze hebber er tenslotte niets te zoeken.[/p]Wat zou je eigenwaarde zijn? Wat is je identiteit? De duivel lacht, want vanaf het allereerste moment van je leven kon hij z'n boodschap diep in je hart plaatsen: je bent niets waard, met jou wordt het, net als met je ouders en buurtgenoten, nooit iets![/p] [/p]Stel dat: Op een dag word je gevraagd om mee te gaan draaien in een tienerprogramma. Dat je daar hoort dat je waardevol bent in Gods ogen, dat Hij een doel en een plan met je leven heeft. Dat je niet toevallig nu rondloopt op deze aarde, maar dat God juist jou in deze tijd gebruiken wil. Zou je dat geloven, zou dat realistisch zijn? Heb je dan niet een beetje erg groot geloof nodig?[/p] [/p]Stel dat: Je hebt genoten van het tienerprogramma. Ondanks dat alles in je leven tegenspreekt waarover de leiding van het tienerprogramma spreekt: “Mijn plan met jullie staat vast,” spreekt de HEER. “Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk: Ik zal je een hoopvolle toekomst geven,” besluit je om te geloven dat met God alles mogelijk is en Hem te vertrouwen. De laatste dag van het programma breekt aan en je baalt al stevig dat de gezellige en leerzame tijd over is. Je hebt voor een laatste keer gezamenlijk aanbidding, met een hoop nummers van een bekende worship band uit Australi?Dan stappen er een paar stoere blanke jongens en meiden binnen, die je niet kent. Het blijken, als ze ge?roduceerd worden, de leden van een wereldberoemde band uit Australi?e zijn... Misschien heb je ze wel eens op de radio gehoord of op TV en je hebt net nog liedjes van hen staan zingen. Maar nu staan ze ineens voor je neus, je krijgt een live optreden, terwijl ze nog geen meter van je af staan. Je mag vragen aan ze stellen. Ze staan midden in jouw wijk en op een bepaalde manier stappen ze eigenlijk zomaar jouw leven binnen.[/p] Is dat niet een beetje te onwaarschijnlijk, een beetje te onmogelijk?[/p] [/p]Stel dat: Je krijgt zelfs gratis concertkaartjes. Je gaat naar een groot cricketstadion, dat je alleen van TV kent. Je komt aanrijden en er staan lange rijen en auto's staan al ver weg geparkeerd, maar jullie busjes mogen doorrijden. Langs de lange rij van wachtende mensen en auto's, helemaal door naar de ingang van het stadion. Als je al die mensen passeert, zie je ze kijken: Waarom mogen zij voorbij, wat zou er zo speciaal zijn dat zij door mogen? Misschien worden ze vooraan wel teruggestuurd! Maar niets is minder waar: Jullie busjes mogen de VIP parkeerplaats op. Als je uitstapt, hoef je nog maar 20 meter te lopen en dan kom je op een groot evenement zoals je dat alleen maar van TV kent en je kunt bijna helemaal naar voren doorlopen om de band van dichtbij te zien. Het concert gaat van start en vanaf het podium wordt geroepen: “Are our friends from [jouw plaats] here, especially our friends from [jouw wijk]?” Jouw plaats, jouw wijk, speciaal genoemd! Een speciaal welkom voor jou en je vrienden! Jullie zijn speciaal uitgekozen tussen meer dan 10.000 andere mensen![/p] [/p]Zou God zoiets kunnen doen? Zou dit geen heel bijzondere manier zijn om te laten weten, dat je van waarde bent, dat je er toe doet? Zou Hij je van zoveel waarde vinden, dat Hij zoiets geks voor jou zou doen? Ben ik nou niet een beetje te veel aan het dagdromen?[/p] [/p]Op 20 en 21 november 2008 deed God dit voor de D.O.G.'s (Discipels Of God) uit Tokyo Sexwale, Jeffrey's- Bay.[/p]Voor meer informatie zie: www.victory4all.com /www.harmengeralda.nl[/p] 1 Kor. 1:[/p]27 Maar wat in de ogen van de wereld dwaas is, heeft God uitgekozen om de wijzen te beschamen; wat in de ogen van de wereld zwak is, heeft God uitgekozen om de sterken te beschamen;[/p]28 wat in de ogen van de wereld onbeduidend is en wordt veracht,[/p]wat niets is, heeft God uitgekozen om wat w?iets is teniet te doen.[/p]